Spettacolare!

Het is één ding als de kinderen een weekje naar Italië komen overvliegen en dan van de autonoleggio de beschikking krijgen over een kakelbonte kanariegele Sponge Bob auto (type Fiat 500L, inderdaad veel groter dan een reguliere Fiat 500). Maar een helicopter die zo ongeveer in je achtertuin komt landen, dat is toch wel het betere werk!

 

Het gebruik van de Sponge Bob Special Edition kent verschillende voordelen. Je vindt hem altijd terug op de parkeerplaats en je hebt altijd veel bekijks. Mensen stoten elkaar aan. Kinderen wijzen je gillend na. Er wordt gezwaaid en gelachen. De mogelijk toekomstige schoondochters gingen door het leven als Special Sponge Bob Promogirls (mooie prijzen te winnen als je meedoet aan onze actie!). Spettacolare!, had iemand op de bestofte achterruit geschreven. Altijd heb je vrienden zo.

 

De helicopter had een serieuzere achtergrond. En die heeft te maken met het feit dat in ons dorp een huisje pittoresk over de weg heen is gebouwd. Daardoor kent de doorgaande weg een smal en duister poortje waar je goed moet opletten. Als je met een auto met caravan ons dorp wilt passeren dan moet je overigens al eerder opletten en vervolgens besluiten ons dorp niet met auto met caravan te willen passeren. Enkele jaren geleden kwam een Nederlander daar pas op ons dorppleintje achter,  het keren nam ongeveer een half uur in beslag. Maar dat is een ander verhaal.

 

Dit keer was sprake van een clubje hardrijdende fietsers dat vermoedelijk iets te laat was gaan remmen. Daardoor was er een gaan stuiteren en vervolgens hard met zijn hoofd tegen het asfalt terecht gekomen. Het zag er ernstig uit. De hulpdiensten werden massaal ingeschakeld. Een ambulance kwam met gillende sirene aangesneld. En tezelfder tijd werden we eveneens het geluid van wentelwieken laag boven het dorp gewaar. Ook de jongens en meisjes van de I-NOST kwamen met hun forse Agusta Westland AW139 reddingshelicopter to the rescue. Maar waar landt je zo'n ding? Dat was dus, met veel geraas en turbulentie, op het stukje vlak land pal naast onze tuin.

 

Bezig met de landing

Mission completed & up in the air

Omgewaaid tuinmeubilair

 

Een half uur later was de rust weergekeerd, maar niet nadat bij het opstijgen ons tuinmeubilair was omgewaaid. Alleen de carabinieri bleven nog wat langer achter om de burocratische details helder te krijgen.

 

En voor wie het passeren van de Sponge Bob Special Brand Mobile te snel ging: hierboven zie je nog even de details om mee te doen aan de prijsvraag. De Promogirls wensen je veel succes. De sluitingsdatum is 21 november 2013.

Bar Gina

Als we in het pittoreske plaatsje Sassello belanden mogen we in de zomer graag een ijsje eten in de Bar Gina aan de Via G.B. Badano. Daar bevindt zich immers de vermoedelijk oudste werkende persoon van Italië, de legendarische Gina zelve, die als een absolute vorstin over de ijsafdeling heerst.

Zodra wij Gina ontwaren gaat onze fantasie met ons op de loop. Haar leeftijd is naar menselijke maatstaven niet meer te meten. Het heeft er alle schijn van dat ze de wederwaardigheden over de slag bij Marengo van ooggetuigen zelf heeft vernomen. Het is niet uitgesloten dat ze nog de hand van Garibaldi heeft gekust voor diens ballingschap in Caprera. Hoe dan ook: we praten over de waarachtige leeftijd der sterken. Er is sprake van mythologische dimensies. En ook het verstrekken van ijs heeft iets mythologisch.

In de ijshoek van Gina zijn wetten van kracht die in de Europese Unie verder onbekend zijn. Ook regels hebben geen gedurigheid en kunnen op strikt willekeurige momenten ingaan en vervallen. Soms lijkt het een wonder dat überhaupt sprake kan zijn van het verstrekken van ijs.

Zo lijken de opvoedkundige aspecten van de detailhandel de handel zelf in de schaduw te stellen. Dat doet zich vooral voor als kinderen een ijsje proberen te krijgen. Het gaat te ver om te beweren dat ze bij dit soort pogingen afgebekt worden, maar ze worden wel persistent opgevoed alvorens ze hun ijsje in ontvangst mogen nemen. Dat kan met alles te maken hebben. Met de wijze waarop en de volgorde waarin ze hun bestelling plaatsen. Met de combinatie van smaken die ze in hun cono wensen. Met de manier waarop ze hun geld op de toonbank leggen. Noem maar op.

Wat dat laatste betreft: we weten nog steeds niet wat nu de voorkeur verdient. Dat we eerst bij de kassa afrekenen en met een bonnetje in de hand tot bestelling overgaan. Of dat we eerst bestellen en daarbij meteen gepast geld op de toonbank leggen.

Dan is er ook altijd de prettige spanning met betrekking tot de vraag tot welk resultaat onze bestelling precies gaat leiden. We zijn er namelijk niet helemaal zeker van dat er een lineair verband bestaat tussen de smaken die we opgeven en de smaken die we krijgen. Gina lijkt er een vorm van vrije interpretatie op na te houden om tot de keuze van juiste ijsbak te komen. Laten we het er op houden dat het resultaat in minimaal vijftig procent van de gevallen aantoonbaar correct is.

Maar een kniesoor die daar op let. Liever verbazen we ons over de bewonderenswaardige wijze waarop Gina geen werkdag lijkt over te slaan. Nooit lijkt ze enige pauze te nemen of behoefte te hebben aan een stoeltje om op uit te rusten. En bovendien blijft het Italiaanse ijs altijd lekker. En tenslotte, laten we wel wezen, bij onze bestelling is het nog nimmer voorgekomen dat Gina de behoefte had om met haar vingers het handmatig vervaardigde product een beetje bij te werken.

Parmezaanse kaas

Het in stukken opdelen van grote Parmezaanse kazen gebeurt met heel kleine mesjes. Geen constatering, zo vinden we bij Droomhuis Italië, die het leven ingrijpend gaat veranderen, maar toch leuk om te weten. En om mee te maken, zoals ons laatst overkwam bij de kaasstal op de markt van Bardi.

Nu weten we meteen ook waarom eerlijke stukken Parmezaan altijd een golvende zijkant hebben. Daaraan herkent men het ambachtelijk kwaliteitsproduct. Grote kaasfabrieken met grote messen snijden recht en saai, maar bij het handmatige werk wordt het in belangrijke mate aan de kaas zelf overgelaten om in delen uiteen te gaan. En daarbij ontstaan, als in een Italiaans landschap, enige hobbels en kronkels. Parmezaan, zo juicht een on-line verkoper van kaasmesjes in diverse talen, wordt niet gesneden maar geopend. Poëtische beelden dringen zich op. De kaas ontwikkelt bijna menselijke dimensies.

DE KUNST VAN HET KAASOPENEN gaat ongeveer als volgt in zijn werk. De kunst dient met een zekere sprezzatura te worden uitgevoerd, want de markt is een arena, een schouwtoneel, dus een en ander dient in de volle openbaarheid te worden uitgevoerd. Het is immers ook een vertoning die klanten naar je kraam moet lokken. “O, wat een geweldig mooie Parmezaanse kaas heb ik hier. Kijk eens mensen, 24 maanden oud. Wat een beauty die ik nu ga openen.” Eerst flink thuis oefenen, voordat het theater in de openbare ruimte wordt opgevoerd. Maar dat is de familie Ferretti (vendita ingrosso e dettaglio, en aanwezig op alle markten in de wijde omgeving) wel toevertrouwd.

Allereerst wordt de kaas overdwars gehalveerd. Op strategische plaatsen op de middellijn wordt het mesje tot het heft de kaas ingestoken. Drie keer boven. Drie keer onder (wat natuurlijk, als je de kaas omdraait, op dat moment ook weer boven is). Één keer op elke kopse kant. Daarna worden, als bij het snijden van tegels die gehalveerd moeten worden, met een lichte kras de aangebrachte incisies met elkaar verbonden. Dan een lichte, snelle beweging en de kaas is in twee delen uiteengevallen. Parmezaanse kaas is brokkelig en blijft niet krampachtig aan zichzelf vastzitten.

Daarna gaat de apertura op ongeveer dezelfde wijze verder, totdat hanteerbare brokken zijn ontstaan voor thuisgebruik in de particuliere keuken. Wij staan erbij en kijken ernaar. En we krijgen een stukje aangeboden, zodat we zelf kunnen proeven hoe lekker de kaas wel niet is. En nog een stukje, want iedereen in de kraam is hartstikke trots op die geweldig lekkere kaas.

Incontri

Omdat wij in Italië een voormalige watermolen betrokken hebben (ex mulino del grano, want ooit werd er meel vermalen) hebben we een bijzondere affiniteit met het koekjes- en banketmerk Mulino Bianco. Met een beetje goede wil is bovendien vol te houden dat ook onze molen op enig moment wit is geweest, terwijl het waterrad er lustig op los waterraderde en op deze wijze de grondstoffen voor de pasta produceerde.

Daarom trekken we de producten van Mulino Bianco met enige graagte uit de schappen van de supermercato. Mulino Bianco is, als onderdeel van Barilla, niet alleen groot en machtig, maar ook nog eens bijzonder sympathiek en goed voor het milieu. Op deze wijze eten we mee aan een betere wereld!

Het is allemaal zo verantwoord dat je er tranen van in de ogen krijgt. Lees de achterkant van het zakje Incontri, waarop de Impegno per un Mondo Buono (de Opdracht voor een Betere Wereld; met gebruik van HOOFDLETTERS, want de zaak moet niet onderschat worden) staat afgedrukt. We gaan er eens even uitgebreid voor zitten.

 

De Impegno kent drie pijlers: simpele recepten, kwaliteitsingredienten en respect voor het milieu. WAT ER NIET IS: geen kleurstoffen, gehydrogeneerde vetten en e-nummertjes. WAT ER WEL IS: enkel uitzonderlijke grondstoffen, zorgvuldig gekozen en gecontroleerd. WAT WE DOEN: proberen om het verbruik van water en energie te beperken.

Zoals gezegd: tranen in de ogen. We vergeten spontaan dat de verantwoorde uitspraken op geen enkele wijze concreet worden gemaakt. Er wordt wel van alles geprobeerd, maar wat is het resultaat? Hoeveel procent minder water en energie? Zo lijken het wel de milieupretenties van de VS.

We geloven, omdat het zo lekker is. Niet voor niets hebben we een aantal jaar geleden de Incontri 'misschien wel het lekkerste koekje ter wereld' genoemd en kwamen we steevast terug in Nederland met een paar pakken in de bagage. Niet voor niets werd op een vorige versie van de verpakking beeldend uitgelegd dat je met een sinaasappel, een glas melk en drie Incontri een geweldige start van de dag kon maken. Ziekten verdwijnen. De ogen gaan stralen. Het hart gaat sneller kloppen. Zoiets dus.

Wie echt wil weten hoe lekker de Incontri zijn, kan contact opnemen met ons kwaliteitspanel: Anna en Jonas. Zij hebben indertijd zonder aanzien des persoons geoordeeld. Gebruik voor contact de reageerknop hieronder.

Pranzo di lavoro

Dat we het niet meteen in de gaten hadden is natuurlijk helemaal onze eigen schuld. Het was er al voor we het wisten. "Je gaat het pas zien als je het door hebt," zou Johan C. zeggen. Dus verbaasden we ons nog, een paar jaar geleden, toen we eens om een uur of twee in de middag in het sympathieke plaatsje Pontremoli langs een druk bezocht restaurant liepen waar voor een mooi prijsje een heel menu werd beloofd. Toen we ’s avonds terugkwamen waren we zo’n beetje de enige bezoekers, en de menukaart vertoonde heel andere prijzen.

We denken echter wel dat het een oprukkend verschijnsel is, en nu we het doorhebben zien we het overal: il pranzo di lavoro. Bijna elk restaurant dat we passeren loopt ermee te koop. Soms bescheiden, maar ook wel gevelbreed. We zullen en moeten het weten: bij ons kun je tussen de middag voordelig eten.

Zou zoiets om een verklaring vragen, of is dat onze tobberige Nederlandse aard? Of hebben we hier een trend te pakken, waarop we blogging even modern in kunnen gaan? Misschien een neiging om alles te willen duiden, en daar dan je voordeel mee te doen?

Een beetje de socioloog uithangend zien we twee tendensen. De ene is de crisis die ertoe heeft geleid dat Italianen zelfs op eten gaan bezuinigen. Wat doe je dan als herbergier om nog een beetje omzet te krijgen? Je gaat in de prijzenslag, net als in Nederland de kruidenier. De enige manier om je tent vol te krijgen is een voordelig menu. En als de buurman het doet kun jij niet achterblijven. Het restaurantwezen kenmerkt zich dan ook door drukte tussen twaalf en twee en stilte in de avonduren.

Maar tegelijkertijd (en optimistischer) hebben we ook de indruk dat het samenhangt met de onomkeerbare modernisering van de Italiaanse samenleving waar in toenemende mate wordt overgegaan tot West Europese arbeidstijden. Of in ieder geval iets dat er op lijkt. Of geherdefinieerd naar de menselijke Italiaanse maat. Dus middagpauze tussen twaalf en twee. Niks meer vier uur er tussenuit om thuis te eten, drinken en slapen. En wat moet je dan als moderne employee (of als fijne baas die het voor haar/zijn mensen regelt): je eet in de buurt van je werk zonder meteen het hele weekloon te hoeven inleveren. Het ristorante als plaatsvervangende mama, waar je eet wat de pot schaft (menu fisso).

En dus heeft Ristorante Il Ponte, gelegen tussen Acqui Terme en Sassello, besloten iedere middag open te zijn en drie avonden in de week de tent te sluiten. Dat hebben we eens een keer met knorrende magen mogen ervaren. Tussen de middag is het een hele kunst een plekje te vinden op de parkeerplaats, want iedereen is met de auto van de zaak komen eten. Het zijn alleen wel heel veel tientonners van de nabijgelegen steenfabriek.

Omdat Italië ook anderszins moderniseert, maar toch zichzelf blijft, kwamen we eens een keertje ergens langs de Via Emilia tussen de middag in een restaurant terecht dat gedreven werd door een grote Chinese familie. Het restaurant was jolig Croce Verde gedoopt, wat vast te maken had met het feit dat tegenover een hulppost van het rode kruis was gevestigd. De keuken was strikt Italiaans, de snelheid van de bediening overigens herkenbaar Chinees. Je zat nog niet eens of de bestelling werd al opgenomen. En ook hier bleek achteraf dat, onafhankelijk van wat we precies bestelden, de rekening gelijk bleef. Toen we terug liepen naar de auto zagen we inderdaad het vertrouwde bordje Pranzo di Lavoro € 11 (primo, secondo, dolce, acqua, ¼ vino, caffè).

Zo ontstaat langzamerhand (ook voor ons Nederlanders als we in Italië zijn) de realiteit dat uit eten gaan tussen de middag plaatsvindt. Dat bespaart een hoop geld en is ook nog eens veel gezelliger. En gaat zo tegen een uur of zes de maag weer een beetje knorren (TIP! TIP!) probeer in dat geval eens een glaasje wijn in een nette bar. Je loopt dan kans dat je er zo veel hapjes bij krijgt (Italianen drinken nooit zonder te eten) dat je het redt tot bedtijd.

Spoorwegovergang

Hoewel het van wijsheid getuigt een land te nemen zoals het komt, kan het geen kwaad om stil te staan bij dingen die opvallen en daar dan iets van te vinden. Niet om de wijsneus uit te hangen, maar vanuit een onbaatzuchtige wens tot verbetering. We zijn tenslotte op de wereld om elkaar te helpen (nietwaar?). Vandaar dat we in dit bericht onze aandacht eens geven aan de Italiaanse spoorwegovergang.

Zegt de spoorwegovergang iets over de aard van een volk? In momenten van zweverigheid zou je geneigd zijn aan deze vraag quasi diepzinnige beschouwingen te wijden. Bijvoorbeeld vanuit de constatering dat de kruising van spoor en weg bijna altijd plaatsvindt op plaatsen waar het spoor een bocht maakt en derhalve omwille van spoorwegligging een zekere schevigheid vertoont die er toe leidt dat je met de auto het spoor hobbelend dient te passeren. Wie dat niet in de gaten heeft en op reguliere snelheid blijft doorrijden loopt de kans stevig gelanceerd te worden en  vermindert in ieder geval de levensduur van de schokdempers. Is dit onachtzaamheid van de (spoor)wegontwerpers? Komt hieruit een kortzichtige onachtzaamheid naar voren met betrekking tot de bevordering van het rijgenot? Of spreekt hieruit wijs beleid, om op deze wijze de automobilist te dwingen de spoorwegovergang behoedzaam te naderen en daarmee te voorkomen dat trein en auto onbedoeld en ongewild op hetzelfde moment hetzelfde punt passeren?

Het is niet de pretentie van dit blogbericht om deze diepgang na te streven. Daarom willen we het hier gewoon hebben over de irritante gewoonte van Italiaanse spoorwegovergangen om heel lang dicht te zijn voordat er een trein passeert. Dat is echt niet normaal (in ieder geval niet vanuit Nederlands perspectief). Zodra de rode lichten beginnen te knipperen en de bellen gaan rinkelen, passeren nog minimaal twee minuten lang de voertuigen zonder problemen de overweg. Je kunt uitstappen en van chauffeur wisselen, het is geen enkel probleem. Het is niet uitgesloten dat zich op spoorwegovergangen comfortabele los- en laadhavens bevinden om de plaatselijke middenstand te bevoorraden. Dan dalen de slagbomen. Op dat moment worden de motoren uitgezet en komen de picknickmanden tevoorschijn. Onder het genot van een lichte lunch beginnen wildvreemden elkaar bij te praten over het wereldnieuws en worden daarna de hoogtepunten van het politieke leven aan een uitgebreide beschouwing onderworpen. Eindelijk ontwaart men het licht zingen van de spoorstaven en passeert het regionale boemeltje met vermoedelijk drie passagiers en een conducteur die zich ’s avonds in de plaatselijke bar ontpopt als een niet onverdienstelijke amateur operazanger. Enkele minuten later gaan de bomen omhoog en lijkt het de bedoeling om het spoor over te steken voordat de rode lichten gedoofd zijn. Dat er nog een trein kan komen wordt op grond van de waarschijnlijkheidstheorie verworpen. Vermoedelijk worden de spoorwegovergangen gesloten op het moment dat de trein het vorige station nadert.

Nederlandse efficiency

Meneer Monti, kunt u in uw pogingen om van Italië een normaal west Europees land te maken ook deze situatie niet eens aanpakken? We willen u, wat dit betreft, wijzen op het fantastische en uiterst efficiënte systeem dat in Nederland voor dit doel wordt toegepast. Stelt u zich een werkelijkheid voor waarin sensoren op het spoor signaleren dat er een trein aankomt. Automatisch wordt de nadering van de trein doorgegeven aan de vijfhonderd meter verderop gelegen spoorwegovergang. De bellen gaan rinkelen. Zeven seconden later sluiten zich de bomen. Vijftien seconden later passeert de trein. De overgang is weer vrij voordat de automobilisten in staat zijn geweest zich aan elkaar voor te stellen. Een verarming van het sociale leven? Misschien! Maar denk aan de tijd die nu verloren gaat met wachten en gebruikt kan worden om de staatsschuld te bestrijden en de rentetarieven te doen dalen.

Elke verandering heeft zijn prijs, maar we weten dat u niet bang bent de heilige huisjes omver te trappen. Het zal even wennen zijn dat de bomen zo snel sluiten. Het zal misschien een aantal keren voorkomen dat mensen, opgesloten tussen de dichte bomen, nog denken alle tijd te hebben om het voertuig te verlaten voordat de trein passeert. Wellicht zullen er enige slachtoffers te betreuren zijn en zal hier en daar dientengevolge enige volkswoede opflakkeren. Maar we weten dat de Italianen als geen ander volk wendbaarheid bezitten en nieuwe omstandigheden kunnen absorberen. Na verloop van tijd zal iedereen u dankbaar zijn.

(Noot terzijde: Er bestaan vermoedelijk mensen die alles weten over spoorwegovergangen door de eeuwen heen. Het zou niet verbazen als Nico Spilt daar één van is. Zie zijn uiterst informatieve pagina over spoorwegovergangen, waaraan de afbeelding hierboven ontleend is.)

Grazzano Visconti

Een tiental kilometers ten zuiden van Piacenza bevindt zich het middeleeuwse dorpje Grazzano Visconti. Aan de voeten van een puik en waardevol kasteel (laat veertiende eeuws, met bijbehorende fraaie tuin) dat is opgenomen in de eregalerij van de Castelli del Ducato di Parma e Piacenza. Een curieus en bijzonder dorpje. Een middeleeuws juweeltje, niet aangetast door de moderne tijd. Op en top Anton Pieck, maar dan zonder pretpark.


 Aloisa, het vriendelijke spookje

Alsof de tijd heeft stilgestaan. Pittoresk tot op de laatste doorwrochte balk. Met bijpassend spook. Het vriendelijke vrouwtje Aloisa, de ongelukkige ega van een trouweloze legerkapitein die haar deed sterven van jaloezie en pijn. Overigens zonder al te veel consequenties voor haar vriendelijke karakter. Zeer aanwezig waart ze rond in het dorp, al was het maar omdat er her en der standbeelden van haar staan.

Er is slechts één maar: de hele boel is nep. Honderd procent NEO en ontsproten aan het vroeg twintigste eeuwse creatieve brein van hertog Giuseppe Visconti di Modrone (1879-1941). Een erudiet man met een verfijnde smaak en heldere ideeën, zo wordt hij omschreven. Een man met een droom. Een man met visie. We laten hier de kwaliteit van de ideeën en de visie even in het midden, maar feit is wel dat hij ons iets heeft nagelaten dat een genoeglijk uitstapje waard is. De romantiek (of is het neoromantiek, de romantiek was tenslotte honderd jaar eerder) slaat je om de oren. En het is best knap gedaan. Geen goedkope plastic replica, maar een kwaliteitsproduct dat echt en authentiek aandoet. Behalve dan dat het eigenlijk te mooi is om waar te zijn.

Plattegrond van Grazzano

En zo moeten we het dan ook maar bekijken, zeker als het zonnetje schijnt. Je kunt er doorheen lopen. Je kunt er eten en drinken. Je kunt er terecht in allerlei guitige winkeltjes die middeleeuwsige en spirituelige dingetjes verkopen. Echte ridderzwaarden. Wierook. Zaken die met elfen en verwante wezens te maken hebben die een beetje met de middeleeuwen verloren zijn gegaan maar met een vorm van renaissance bezig zijn. Inderdaad: lekker neoromantiek, en daarom eigenlijk helemaal in lijn met onze eigen neoneoromantische tijdgeest. En (natuurlijk!) heel veel artistiek ijzersmeedwerk voor aanvaardbare prijzen. Alles wat je eigenlijk maar kunt bedenken met veel krullen en prullen (roosjes) uitgevoerd. Ook wie een wijnrekje, kapstok of plafonnière zoekt kan er dus terecht. Weer eens iets anders dan Ikea.

De toegangspoort

Het dorpsplein

De kerkdeur

Middeleeuwse sfeer

Ook middeleeuwers willen privacy

Zelfs de boomstronken hebben iets Middeleeuws

Voor wie meer wil weten. Je kunt het allemaal vinden (nog in het Engels ook) op de zeer informatieve website. En mocht je vooraf al weten dat je honger gaat krijgen: zelfs het middeleeuwse restaurant is aangesloten op het wereldwijde web.

Hoe dan ook: echt een aanrader als je weer eens op de saaie en stoffige Povlakte bent beland.