Second home

Het zal niemand verbazen als wij op deze plaats verklappen dat we het de afgelopen paar jaar als Droomhuis Italië nogal rustig hebben gehad. De markt lag, om het simpel te zeggen, behoorlijk op zijn gat. Dat je dan ook weer aan andere dingen toekomt is vervolgens mooi mee genomen, maar daar willen we het in dit bericht niet over hebben.

 

Waarover dan wel? Over ons vermogen om in een glazen bol te kijken en vervolgens de toekomst te voorspellen? Daarover koesteren we in het geheel geen illusies. We hebben geen behoefte om ons in het valse koor van zelfverklaarde deskundologen te scharen en te gaan verklaren dat de bodem bereikt is en het daarom de beste tijd is om in te stappen. Deskundologen zeggen altijd dat het nu het beste moment is om in te stappen en aan die flauwekul doen wij dus niet mee. We zijn maar eenvoudige helpers en begeleiders, en de lezers van dit blog zijn mans (mens?) genoeg om hun eigen oordeel te vormen.

 

We houden het daarom simpel en zeggen op deze plaats gewoon maar even wat ons opvalt.

• Economisch gesproken lijkt er weer enig vertrouwen te ontstaan. Dat zuigen we niet uit onze duim, maar dat merken we aan verzoeken om informatie die we ontvangen. Daar zit weer beweging in. Het is allemaal nog voorzichtig en pril, maar het lijkt erop dat mensen hun droom om een tweede huis in Italië te verwerven weer een beetje uit de ijskast aan het halen zijn.
• Dat is in lijn met andere indicaties die de laatste maanden steeds meer in de media opduiken. Aandelen die in de lift lijken te zitten (aandelen hebben de neiging een beetje voor te lopen op de echte economie). Beginnende groei in naburige landen als Duitsland. En nog wat van die dingen. Van onze eigen regering hoeven we het niet zo te hebben, naar het lijkt, maar dat maakt in de praktijk gelukkig weinig uit.
• De banken blijven zeurpieten en zuurpruimen eerste klas. Ze blijven (ook in Italië) moeilijk doen bij vragen over hypotheken. Anders gesteld: zonder eigen geld in de portemonnee red je het niet. Maar er bestaan nog steeds mogelijkheden voor aanvullende financiering.
• Er zit een grote bult in het aanbod. De laatste tijd is er veel bijgekomen en weinig afgegaan. Iedereen die regelmatig rondneust op sites van Italiaanse makelaars kan dat zelf constateren. Als koper heb je de woningen voor het uitkiezen.

 

Over dat laatste nog even wat meer, en dan toegespitst op het stukje aarde waar wij het beste kijk op hebben, de valleien van de Taro en de Ceno. Dat is nog steeds of the beaten track en ver van alle toeristische excessen. Nooit het terrein geweest van projectontwikkelaars en troosteloze, nooit afgebouwde vakantiegetto’s. Met vakantiewoningen voor eigen gebruik (in de regel dan, want we kennen een paar mensen die succesvol ook aan andere vakantiegangers verhuren). En in toenemende mate met een heel betaalbaar aanbod, want er lijkt de laatste tijd een kentering te zijn ontstaan in de prijsstelling van plattelandshuisjes (rustici in pietra). Lang is die prijs aardig op niveau gebleven, niet omdat er daadwerkelijk zoveel verkocht werd, maar omdat de noodzaak om voor een lagere prijs te verkopen niet direct aanwezig was. Dat is nu aan het veranderen. Niet voor alle huizen, maar wel voor een groeiend aantal. Gevolg: een deel van het aanbod is nu scherp aan de prijs, en wie daar oog voor heeft kan voor weinig geld iets moois aanschaffen.

 

Home, sweet second home, kortom. Of, zoals al jaren ons motto is: Uw droomhuis in Italië is dichterbij dan u denkt!!! Op onze virtuele second home beurs http://www.droomhuisitalie.nl/ is het allemaal goed te volgen. En wie daarna nog vragen heeft kan altijd bij ons terecht via info@droomhuisitalie.nl.

Fette

Omdat de helft van Droomhuis Italië stamt uit een traditioneel ontbijtend gezin is er sprake van een levenslange betrokkenheid bij ontbijtkoek en beschuit op de vroege morgen. Zo’n gewoonte slijt niet meer, en dat eist enig passen en meten tijdens het Italiaans verblijf.

Traditioneel wil niet zeggen dat er geen ruimte is voor ontwikkeling. Het witte beschuitje margarine suiker van de jaren vijftig is vervangen door een variant met jam. Het volkoren en veelgranen beschuit heeft zijn intrede gedaan. Maar niettemin…. Geen ontbijt compleet zonder ontbijtkoek (what’s in a name?) en beschuit. In deze volgorde, en dat luistert nauw.

Nu zal het de Italië-ganger niet zijn ontgaan dat ontbijtkoek en beschuit van nature niet in Italië voorkomen. Je zou ze kunnen omschrijven als exoten die geen deel uitmaken van la vita Italiana. En wat doe je dan? Hoever gaat het vermogen tot aanpassen? Gaan we in Rome doen wat de Romeinen doen? Voor ontbijtkoek heeft altijd gegolden: importeren of negeren. Voor beschuit kon ter vervanging gegrepen worden naar de fette biscottate.

Als je de emotie uitschakelt zou je fette biscottate ergens best wel kunnen beschouwen als een vorm van beschuit. Er kleven echter twee nadelen aan: ze zijn niet rond en ze zijn te dun. Daar heeft de eetbeleving onder te lijden. Het vult de mond onvoldoende en het smeert minder lekker in de hoekjes. Het feit dat ze tegenwoordig in allerlei gezonde en vezelrijke varianten als huismerk te verkrijgen zijn kan dat onvoldoende compenseren.

Maar gelukkig is Italië een modern land met een open attitude naar aanpalende culturen. Dus hebben nu de Fette Biscottate Olandesi de schappen van de supermercato bereikt. Speciaal in Nederland met puik 00-meel gemaakt voor de Italiaanse markt. Voor deze blog schaften we een pak aan en probeerden we het uit. Kraken ze zoals ze smaken? Kraken ze überhaupt (of per se)? Is hier sprake van een diep ontroerende ontbijtbeleving?

Laten we het simpel zeggen: de test leverde geen tienen of zelfs maar dikke voldoendes op. Waar de echt-Nederlandse beschuit voornamelijk wordt aangeprezen met termen als ‘bros’ (in sommige varianten worden zelfs rozijnen verstopt, het moet niet gekker worden), kiest de Italiaanse variant voor het luxe gevoel van ultieme zachtheid. Elke verwijzing naar vezel is verwijderd door het gebruik van superfijn dubbelgemalen meel. Elke noodzaak tot kauwen is verdwenen. In de mond valt de fetta spontaan uiteen tot een zeer fijn poeder dat voornamelijk veel vocht nodig heeft voor de doorslik. Zo valt de dag niet goed te beginnen. Dan liever de dunne rechthoekigheid van de Italiaanse variant. Met een beetje aandacht komt de jam ook best in de hoekjes terecht.

Spettacolare!

Het is één ding als de kinderen een weekje naar Italië komen overvliegen en dan van de autonoleggio de beschikking krijgen over een kakelbonte kanariegele Sponge Bob auto (type Fiat 500L, inderdaad veel groter dan een reguliere Fiat 500). Maar een helicopter die zo ongeveer in je achtertuin komt landen, dat is toch wel het betere werk!

 

Het gebruik van de Sponge Bob Special Edition kent verschillende voordelen. Je vindt hem altijd terug op de parkeerplaats en je hebt altijd veel bekijks. Mensen stoten elkaar aan. Kinderen wijzen je gillend na. Er wordt gezwaaid en gelachen. De mogelijk toekomstige schoondochters gingen door het leven als Special Sponge Bob Promogirls (mooie prijzen te winnen als je meedoet aan onze actie!). Spettacolare!, had iemand op de bestofte achterruit geschreven. Altijd heb je vrienden zo.

 

De helicopter had een serieuzere achtergrond. En die heeft te maken met het feit dat in ons dorp een huisje pittoresk over de weg heen is gebouwd. Daardoor kent de doorgaande weg een smal en duister poortje waar je goed moet opletten. Als je met een auto met caravan ons dorp wilt passeren dan moet je overigens al eerder opletten en vervolgens besluiten ons dorp niet met auto met caravan te willen passeren. Enkele jaren geleden kwam een Nederlander daar pas op ons dorppleintje achter,  het keren nam ongeveer een half uur in beslag. Maar dat is een ander verhaal.

 

Dit keer was sprake van een clubje hardrijdende fietsers dat vermoedelijk iets te laat was gaan remmen. Daardoor was er een gaan stuiteren en vervolgens hard met zijn hoofd tegen het asfalt terecht gekomen. Het zag er ernstig uit. De hulpdiensten werden massaal ingeschakeld. Een ambulance kwam met gillende sirene aangesneld. En tezelfder tijd werden we eveneens het geluid van wentelwieken laag boven het dorp gewaar. Ook de jongens en meisjes van de I-NOST kwamen met hun forse Agusta Westland AW139 reddingshelicopter to the rescue. Maar waar landt je zo'n ding? Dat was dus, met veel geraas en turbulentie, op het stukje vlak land pal naast onze tuin.

 

Bezig met de landing

Mission completed & up in the air

Omgewaaid tuinmeubilair

 

Een half uur later was de rust weergekeerd, maar niet nadat bij het opstijgen ons tuinmeubilair was omgewaaid. Alleen de carabinieri bleven nog wat langer achter om de burocratische details helder te krijgen.

 

En voor wie het passeren van de Sponge Bob Special Brand Mobile te snel ging: hierboven zie je nog even de details om mee te doen aan de prijsvraag. De Promogirls wensen je veel succes. De sluitingsdatum is 21 november 2013.

Bar Gina

Als we in het pittoreske plaatsje Sassello belanden mogen we in de zomer graag een ijsje eten in de Bar Gina aan de Via G.B. Badano. Daar bevindt zich immers de vermoedelijk oudste werkende persoon van Italië, de legendarische Gina zelve, die als een absolute vorstin over de ijsafdeling heerst.

Zodra wij Gina ontwaren gaat onze fantasie met ons op de loop. Haar leeftijd is naar menselijke maatstaven niet meer te meten. Het heeft er alle schijn van dat ze de wederwaardigheden over de slag bij Marengo van ooggetuigen zelf heeft vernomen. Het is niet uitgesloten dat ze nog de hand van Garibaldi heeft gekust voor diens ballingschap in Caprera. Hoe dan ook: we praten over de waarachtige leeftijd der sterken. Er is sprake van mythologische dimensies. En ook het verstrekken van ijs heeft iets mythologisch.

In de ijshoek van Gina zijn wetten van kracht die in de Europese Unie verder onbekend zijn. Ook regels hebben geen gedurigheid en kunnen op strikt willekeurige momenten ingaan en vervallen. Soms lijkt het een wonder dat überhaupt sprake kan zijn van het verstrekken van ijs.

Zo lijken de opvoedkundige aspecten van de detailhandel de handel zelf in de schaduw te stellen. Dat doet zich vooral voor als kinderen een ijsje proberen te krijgen. Het gaat te ver om te beweren dat ze bij dit soort pogingen afgebekt worden, maar ze worden wel persistent opgevoed alvorens ze hun ijsje in ontvangst mogen nemen. Dat kan met alles te maken hebben. Met de wijze waarop en de volgorde waarin ze hun bestelling plaatsen. Met de combinatie van smaken die ze in hun cono wensen. Met de manier waarop ze hun geld op de toonbank leggen. Noem maar op.

Wat dat laatste betreft: we weten nog steeds niet wat nu de voorkeur verdient. Dat we eerst bij de kassa afrekenen en met een bonnetje in de hand tot bestelling overgaan. Of dat we eerst bestellen en daarbij meteen gepast geld op de toonbank leggen.

Dan is er ook altijd de prettige spanning met betrekking tot de vraag tot welk resultaat onze bestelling precies gaat leiden. We zijn er namelijk niet helemaal zeker van dat er een lineair verband bestaat tussen de smaken die we opgeven en de smaken die we krijgen. Gina lijkt er een vorm van vrije interpretatie op na te houden om tot de keuze van juiste ijsbak te komen. Laten we het er op houden dat het resultaat in minimaal vijftig procent van de gevallen aantoonbaar correct is.

Maar een kniesoor die daar op let. Liever verbazen we ons over de bewonderenswaardige wijze waarop Gina geen werkdag lijkt over te slaan. Nooit lijkt ze enige pauze te nemen of behoefte te hebben aan een stoeltje om op uit te rusten. En bovendien blijft het Italiaanse ijs altijd lekker. En tenslotte, laten we wel wezen, bij onze bestelling is het nog nimmer voorgekomen dat Gina de behoefte had om met haar vingers het handmatig vervaardigde product een beetje bij te werken.

Parmezaanse kaas

Het in stukken opdelen van grote Parmezaanse kazen gebeurt met heel kleine mesjes. Geen constatering, zo vinden we bij Droomhuis Italië, die het leven ingrijpend gaat veranderen, maar toch leuk om te weten. En om mee te maken, zoals ons laatst overkwam bij de kaasstal op de markt van Bardi.

Nu weten we meteen ook waarom eerlijke stukken Parmezaan altijd een golvende zijkant hebben. Daaraan herkent men het ambachtelijk kwaliteitsproduct. Grote kaasfabrieken met grote messen snijden recht en saai, maar bij het handmatige werk wordt het in belangrijke mate aan de kaas zelf overgelaten om in delen uiteen te gaan. En daarbij ontstaan, als in een Italiaans landschap, enige hobbels en kronkels. Parmezaan, zo juicht een on-line verkoper van kaasmesjes in diverse talen, wordt niet gesneden maar geopend. Poëtische beelden dringen zich op. De kaas ontwikkelt bijna menselijke dimensies.

DE KUNST VAN HET KAASOPENEN gaat ongeveer als volgt in zijn werk. De kunst dient met een zekere sprezzatura te worden uitgevoerd, want de markt is een arena, een schouwtoneel, dus een en ander dient in de volle openbaarheid te worden uitgevoerd. Het is immers ook een vertoning die klanten naar je kraam moet lokken. “O, wat een geweldig mooie Parmezaanse kaas heb ik hier. Kijk eens mensen, 24 maanden oud. Wat een beauty die ik nu ga openen.” Eerst flink thuis oefenen, voordat het theater in de openbare ruimte wordt opgevoerd. Maar dat is de familie Ferretti (vendita ingrosso e dettaglio, en aanwezig op alle markten in de wijde omgeving) wel toevertrouwd.

Allereerst wordt de kaas overdwars gehalveerd. Op strategische plaatsen op de middellijn wordt het mesje tot het heft de kaas ingestoken. Drie keer boven. Drie keer onder (wat natuurlijk, als je de kaas omdraait, op dat moment ook weer boven is). Één keer op elke kopse kant. Daarna worden, als bij het snijden van tegels die gehalveerd moeten worden, met een lichte kras de aangebrachte incisies met elkaar verbonden. Dan een lichte, snelle beweging en de kaas is in twee delen uiteengevallen. Parmezaanse kaas is brokkelig en blijft niet krampachtig aan zichzelf vastzitten.

Daarna gaat de apertura op ongeveer dezelfde wijze verder, totdat hanteerbare brokken zijn ontstaan voor thuisgebruik in de particuliere keuken. Wij staan erbij en kijken ernaar. En we krijgen een stukje aangeboden, zodat we zelf kunnen proeven hoe lekker de kaas wel niet is. En nog een stukje, want iedereen in de kraam is hartstikke trots op die geweldig lekkere kaas.

Incontri

Omdat wij in Italië een voormalige watermolen betrokken hebben (ex mulino del grano, want ooit werd er meel vermalen) hebben we een bijzondere affiniteit met het koekjes- en banketmerk Mulino Bianco. Met een beetje goede wil is bovendien vol te houden dat ook onze molen op enig moment wit is geweest, terwijl het waterrad er lustig op los waterraderde en op deze wijze de grondstoffen voor de pasta produceerde.

Daarom trekken we de producten van Mulino Bianco met enige graagte uit de schappen van de supermercato. Mulino Bianco is, als onderdeel van Barilla, niet alleen groot en machtig, maar ook nog eens bijzonder sympathiek en goed voor het milieu. Op deze wijze eten we mee aan een betere wereld!

Het is allemaal zo verantwoord dat je er tranen van in de ogen krijgt. Lees de achterkant van het zakje Incontri, waarop de Impegno per un Mondo Buono (de Opdracht voor een Betere Wereld; met gebruik van HOOFDLETTERS, want de zaak moet niet onderschat worden) staat afgedrukt. We gaan er eens even uitgebreid voor zitten.

 

De Impegno kent drie pijlers: simpele recepten, kwaliteitsingredienten en respect voor het milieu. WAT ER NIET IS: geen kleurstoffen, gehydrogeneerde vetten en e-nummertjes. WAT ER WEL IS: enkel uitzonderlijke grondstoffen, zorgvuldig gekozen en gecontroleerd. WAT WE DOEN: proberen om het verbruik van water en energie te beperken.

Zoals gezegd: tranen in de ogen. We vergeten spontaan dat de verantwoorde uitspraken op geen enkele wijze concreet worden gemaakt. Er wordt wel van alles geprobeerd, maar wat is het resultaat? Hoeveel procent minder water en energie? Zo lijken het wel de milieupretenties van de VS.

We geloven, omdat het zo lekker is. Niet voor niets hebben we een aantal jaar geleden de Incontri 'misschien wel het lekkerste koekje ter wereld' genoemd en kwamen we steevast terug in Nederland met een paar pakken in de bagage. Niet voor niets werd op een vorige versie van de verpakking beeldend uitgelegd dat je met een sinaasappel, een glas melk en drie Incontri een geweldige start van de dag kon maken. Ziekten verdwijnen. De ogen gaan stralen. Het hart gaat sneller kloppen. Zoiets dus.

Wie echt wil weten hoe lekker de Incontri zijn, kan contact opnemen met ons kwaliteitspanel: Anna en Jonas. Zij hebben indertijd zonder aanzien des persoons geoordeeld. Gebruik voor contact de reageerknop hieronder.

Pranzo di lavoro

Dat we het niet meteen in de gaten hadden is natuurlijk helemaal onze eigen schuld. Het was er al voor we het wisten. "Je gaat het pas zien als je het door hebt," zou Johan C. zeggen. Dus verbaasden we ons nog, een paar jaar geleden, toen we eens om een uur of twee in de middag in het sympathieke plaatsje Pontremoli langs een druk bezocht restaurant liepen waar voor een mooi prijsje een heel menu werd beloofd. Toen we ’s avonds terugkwamen waren we zo’n beetje de enige bezoekers, en de menukaart vertoonde heel andere prijzen.

We denken echter wel dat het een oprukkend verschijnsel is, en nu we het doorhebben zien we het overal: il pranzo di lavoro. Bijna elk restaurant dat we passeren loopt ermee te koop. Soms bescheiden, maar ook wel gevelbreed. We zullen en moeten het weten: bij ons kun je tussen de middag voordelig eten.

Zou zoiets om een verklaring vragen, of is dat onze tobberige Nederlandse aard? Of hebben we hier een trend te pakken, waarop we blogging even modern in kunnen gaan? Misschien een neiging om alles te willen duiden, en daar dan je voordeel mee te doen?

Een beetje de socioloog uithangend zien we twee tendensen. De ene is de crisis die ertoe heeft geleid dat Italianen zelfs op eten gaan bezuinigen. Wat doe je dan als herbergier om nog een beetje omzet te krijgen? Je gaat in de prijzenslag, net als in Nederland de kruidenier. De enige manier om je tent vol te krijgen is een voordelig menu. En als de buurman het doet kun jij niet achterblijven. Het restaurantwezen kenmerkt zich dan ook door drukte tussen twaalf en twee en stilte in de avonduren.

Maar tegelijkertijd (en optimistischer) hebben we ook de indruk dat het samenhangt met de onomkeerbare modernisering van de Italiaanse samenleving waar in toenemende mate wordt overgegaan tot West Europese arbeidstijden. Of in ieder geval iets dat er op lijkt. Of geherdefinieerd naar de menselijke Italiaanse maat. Dus middagpauze tussen twaalf en twee. Niks meer vier uur er tussenuit om thuis te eten, drinken en slapen. En wat moet je dan als moderne employee (of als fijne baas die het voor haar/zijn mensen regelt): je eet in de buurt van je werk zonder meteen het hele weekloon te hoeven inleveren. Het ristorante als plaatsvervangende mama, waar je eet wat de pot schaft (menu fisso).

En dus heeft Ristorante Il Ponte, gelegen tussen Acqui Terme en Sassello, besloten iedere middag open te zijn en drie avonden in de week de tent te sluiten. Dat hebben we eens een keer met knorrende magen mogen ervaren. Tussen de middag is het een hele kunst een plekje te vinden op de parkeerplaats, want iedereen is met de auto van de zaak komen eten. Het zijn alleen wel heel veel tientonners van de nabijgelegen steenfabriek.

Omdat Italië ook anderszins moderniseert, maar toch zichzelf blijft, kwamen we eens een keertje ergens langs de Via Emilia tussen de middag in een restaurant terecht dat gedreven werd door een grote Chinese familie. Het restaurant was jolig Croce Verde gedoopt, wat vast te maken had met het feit dat tegenover een hulppost van het rode kruis was gevestigd. De keuken was strikt Italiaans, de snelheid van de bediening overigens herkenbaar Chinees. Je zat nog niet eens of de bestelling werd al opgenomen. En ook hier bleek achteraf dat, onafhankelijk van wat we precies bestelden, de rekening gelijk bleef. Toen we terug liepen naar de auto zagen we inderdaad het vertrouwde bordje Pranzo di Lavoro € 11 (primo, secondo, dolce, acqua, ¼ vino, caffè).

Zo ontstaat langzamerhand (ook voor ons Nederlanders als we in Italië zijn) de realiteit dat uit eten gaan tussen de middag plaatsvindt. Dat bespaart een hoop geld en is ook nog eens veel gezelliger. En gaat zo tegen een uur of zes de maag weer een beetje knorren (TIP! TIP!) probeer in dat geval eens een glaasje wijn in een nette bar. Je loopt dan kans dat je er zo veel hapjes bij krijgt (Italianen drinken nooit zonder te eten) dat je het redt tot bedtijd.